Adaletten Geçer 

 

​Nasıl yazarım mutluyken, nasıl derim “mutluyum” diye? Bir gelenektir, ben hep ağlarım. Gözlerim doluyor yeniden, bu sefer sevinçten. Bir hafta öyle derinden silip atıyor ki tüm kötü günleri…. Allah’ım, bu mutluluk gerçekten benim mi? Aniden alınan karar, detaylarda boğularak  yaptığım yanlışları unutturabilir mi?

Şimdi tekil olma zamanıdır. Yalnızlıktan değil, ben yalnız değilim. “Güven” kelimesinin altını doldurabilmeyi bekledim. Ben kendime güvenemezken siz bana güveniyorsunuz artık. Doluyor içimin boşlukları, hayat bana ikinci şansı veriyor. Dikkatli dolduruyorum boşlukları, eski yanıtlarımı bir bir atıyorum. Yoldan sapıp cesarete adım atıyorum. Kimin taşı daha ağır basıyormuş yerinde? Kim daha korkak, kim daha cesur?

 Zamanın, bilginin, aşkın yarışına bir de psikolojik savaşı eklemeyi göze aldım. Öğrendim, iki duvarın arasında karşı karşıya geldiğimizde sizi de duvardan saymayı. Öğrendim, cesaretle yaşamayı ve bekledim; iyinin kötüden, zulmün şefkatten ayrılacağı günü. Aksar ama asla şaşmaz, dengi dengine ödetilir bedeller. Ben ölene kadar da dilim hep hakkı söyler, kalemim adaletten geçer.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s