Adaletten Geçer 

 

​Nasıl yazarım mutluyken, nasıl derim “mutluyum” diye? Bir gelenektir, ben hep ağlarım. Gözlerim doluyor yeniden, bu sefer sevinçten. Bir hafta öyle derinden silip atıyor ki tüm kötü günleri…. Allah’ım, bu mutluluk gerçekten benim mi? Aniden alınan karar, detaylarda boğularak  yaptığım yanlışları unutturabilir mi?

Şimdi tekil olma zamanıdır. Yalnızlıktan değil, ben yalnız değilim. “Güven” kelimesinin altını doldurabilmeyi bekledim. Ben kendime güvenemezken siz bana güveniyorsunuz artık. Doluyor içimin boşlukları, hayat bana ikinci şansı veriyor. Dikkatli dolduruyorum boşlukları, eski yanıtlarımı bir bir atıyorum. Yoldan sapıp cesarete adım atıyorum. Kimin taşı daha ağır basıyormuş yerinde? Kim daha korkak, kim daha cesur?

 Zamanın, bilginin, aşkın yarışına bir de psikolojik savaşı eklemeyi göze aldım. Öğrendim, iki duvarın arasında karşı karşıya geldiğimizde sizi de duvardan saymayı. Öğrendim, cesaretle yaşamayı ve bekledim; iyinin kötüden, zulmün şefkatten ayrılacağı günü. Aksar ama asla şaşmaz, dengi dengine ödetilir bedeller. Ben ölene kadar da dilim hep hakkı söyler, kalemim adaletten geçer.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s